Балаларыбыҙ өсөн доға ҡылайыҡ!

Йә Аллаһ, баламды Үҙеңдең иң яратҡан ҡолдарыңдың берәүһе ит, өммәтебеҙ өсөн файҙалы итеп йәшәт, тура юлыңдан алып бар.

Бәрәкәтле ғүмер насип ит үҙенә!

Йә Раббым, миңә уны юғары әхлакле һәм тәҡүәле итеп үҫтерергә ярҙам ит. Һинең Ризалығыңа ирешергә теләгән изге күңелле кешеләр менән уратып ал. Әхирәттәге тормошона зыян итеүсе һынауҙар бирмә!

Икһеҙ-сикһеҙ ғилем сығана-ғыңдан файҙалыһын бир, зирәк аҡыл менән бүләклә. Үҙеңдән башҡаға мохтаж итмә. Балама тәүбә ҡылып, Аллаһты зекер итеп, рәхмәтле булып йәшәү бәхетен бир, иманын ҡеүәтлә! Ҡушҡаныңды үтәүҙә ныҡлыҡ, ихласлыҡ бир!

Был донъяның, Ҡиәмәт көнөнөң ғазабынан, хәүеф-хәтәрҙән һаҡла. Хисап көнөндә еңеллек бир, нәфсеһенең зыянынан ҡурсала, бөтә гонаһтарын кисер. Үҙеңдән башҡа бөтәһен дә оноттор. Ҡәҙерле балағынамды Һинең Рәхмәтеңде еткереүгә сәбәпсе ит. Амин.

(Социаль селтәрҙәрҙән)

2026-05-01 (Зөлҡағиҙә, 1447 йыл.) №5.

Үткәндәргә һис үпкә юҡ, Үткәндәр сыныҡтырҙы. Сымырылыҡҡа өйрәтте Бер илаҡ ҡына ҡыҙҙы. Ҡанда булмағас ҡатылыҡ, Яһиллыҡ та бер тамсы, Гел үҙемә эләгеп торҙо Арҡа һыҙырыр ҡамсы... Күркәм холоҡ – ярты бәхет, Йәшәү өндәүем – ошо. Кеше күң(е)лен ҡалдырмағас, Иңемдә –...

Ҡатыным беренсе иренән булған балаһына минән аҡса һорай. Мин бер нисә тапҡыр уға кейем алырға, мәктәпкә әҙерләнергә ярҙам иттем, ләкин, шәриғәт буйынса, мин уны тулыһынса тәьмин итергә тейешменме? Б., Стәрлетамаҡ ҡалаһы. Дин белгесе яуабы Ҡатынығыҙҙың беренсе никахтан булған...

Ғәйеп – үҙегеҙҙә! Бөгөн мин бер ҡыҙыҡ әйбер эшләнем! Көлкөнән шартлай яҙҙым! Һа-һа-һа! Мин, ысынлап та, көлкөнән саҡ шартламаным, шул тиклем генә ҡыҙыҡ булды. Һа-һа-һа! Шулай итеп, Рамазан менән бәйле тарихҡа күсәйек. Ул кер йыуыу машинаһы һатып алырға уйлағайны, мин уға быны эшләргә ирек...

Йәш сәйәхәтсе аҡыл эйәһендә туҡталған. Ул хужаның бар мөлкәте бер бәләкәй генә бүлмә, китаптар өйөлгән өҫтәл, ятып йоҡларға һике икәнен генә белеп шаҡ ҡатҡан. Йәш кеше: «Остазым, ә ҡайҙа һеҙҙең йорт йыһаздары?» – тип һораған аптырап. – Ә ҡайҙа һинеке? – тигән...

Улына нәсихәттәр биргәндән һуң, Дауыт михрабына китә. Бер ваҡыт уның янында таныш булмаған берәү пәйҙә була. «Кем һиңә бында инергә рөхсәт итте?» − ти Дауыт. Тегеһе: «Батшалар янына инер өсөн миңә рөхсәт кәрәкмәй», − ти ҡәтғи итеп. Яуабы буйынса бының Ғазраил икәнен аңлаған пәйғәмбәр: «Минең хәлде...

Балаларыбыҙ өсөн доға ҡылайыҡ!